Pobierz spakowaną witrynę gorzow-wlkp.pl/linux

Jeżeli pragniesz poznać Linuksa Mandrake (obecnie Mandriva), to... dobrze trafiłeś. Witryna została zauważona przez twórców magazynu KOMPUTER ŚWIAT 5/2004(141) str. 46 poprzez umieszczenie linku oraz magazynu CHIP 4/2004 (str.114) poprzez umieszczenie artykułu opisującego ten serwis internetowy. Jak na hobbystyczną stronę o Linuksie to miłe ;) Acha... na stronie mandrakelinux.pl/informacje podano też link z opisem cytuję "duży zbiór praktycznych informacji o Mandrake" (mam ją w swoim archiwum - klub.chip.pl/twarogal).

Zapraszam do zadawania pytań na FORUM oraz mailem. Chętnie udzielę (bezpłatnie) odpowiedzi. Oficjalne ceny za jedną poradę na stronie MandrakeSoftPL (mam ją w moim archiwum z dnia 2.05.2004) wahają się od 20 do 350 zł.

Strona ta jest zbiorem porad powstałych dzięki wpisom do FORUM (po rozwiązania problemu na FORUM przenoszę treść postu na tę stronę w formie porady). Tak więc treść porad nie jest w większości mojego autorstwa, lecz internautów.

Porady nie są pogrupowane i uporządkowane, ale... mam nadzieję że każdy znajdzie coś dla siebie.

Mając uruchomione okienka (np. KDE) czasami będziesz musiał wpisać zlecenie tekstowe. Jeżeli nie znajdziesz ikonki o wyglądzie czarnego monitorka, to po prostu wciśnij klawisze CTRL F2 i wpisz zlecenie xterm. Więcej na ten temat tutaj.

 

 
MEDIA ACCESS CONTROL, to 48-mio bitowy adres sprzętowy przypisany karcie sieciowej na stałe.

W Linuksie adres MAC można uzyskać zleceniem ifconfig /all lub po prostu arp, co zresztą da nam od razu listę wszystkich aktywnych aktualnie kart sieciowych klientów naszej sieci. Szerzej o linuksowym zleceniu ifconfig na sąsiedniej stronie.

Adres MAC pod Windows można uzyskać uruchamiając powłokę tekstową (STRAT-Uruchom wpisz cmd ENTER) zleceniem: winipcfg , ipconfig /all oraz getmac (WinXP). Przydaje się też zlecenie: hostname, pviewer. Jeżeli ich nie ma, to doinstaluj brakujące programy z płytki instalacyjnej WinXP (\Support\Tools\setup.exe). Programy zainstalują się w katalogu C:\Program Files\Support Tools\. Parametry zlecenia getmac:

• getmac bez parametru pokaże adres MAC karty sieciowej na naszym komputerze
• getmac /s XXX.XXX.XXX.XXX daje adres MAC na wskazanym kliencie (XXX - to oczywiście adres IP)

 

Można (z pewnymi problemami) "zmienić" adres MAC kart sieciowych, co jest "przydatne", gdy chcemy się np. zalogować na serwer, którego przebiegły admin sprawdza MAC kart sieciowych swoich klientów. Zmiana taka oczywiście nie będzie stała. Będzie "emulowana" na poziomie systemu operacyjnego.

Uwaga: wymyślając fikcyjny numer MAC pamiętaj, by był zgodny z zasadami systemu szesnastkowego. Inaczej mówiąc XX:XX:XX:XX:XX zawiera XX w wersji szesnastkowej.

W Linuksie adres MAC zmieniamy zleceniami (pod rootem):

• ifconfig eth0 down (wyłączamy interfejs eth0)
• ifconfig eth0 hw ether AC:SD:1A:2A:S3 (zmiana nr MAC - AC:SD:1A:2A:S3 to nowy "udawany" adres MAC)

Następnie, jeżeli mamy nr IP przydzielany na routerze przez DHCP wykonujemy zlecenie:

• ifconfig eth0 up (włączenie interfejsu eth0)

W razie problemów trzeba pamiętać, że w pliku /etc/sysconfig/networkscripts/ifcfg-eth0 jest wpisana na stałe konfiguracja interfejsu. Może to być przyczyną nieskuteczności zlecenia ifconfig eth0 hw . Trzeba więc wspomniany plik usunąć do archiwum, tak by system go nie widział. W pewnych ustawieniach problemy może także sprawić konfig DHCPD /etc/dhcpd.conf . Warto też zleceniem grep przeczesać katalog /etc, by znaleźć ewentualnie inne pliki z wpisem IP, MAC itp.

Jeżeli adres IP w domowej podsieci nie jest nadawany poprzez DHCP, to aby podnieść interfejs, należy uruchomić zlecenie ifconfig ze wszystkimi parametrami sieciowymi:

• ifconfig eth0 IP netmask IP_maski_podsieci broadcast IP_Broadcast gateway IP_routera-bramy up

 
W Windows można adres MAC zmienić za pomocą ręcznej edycji rejestrów (opis na sąsiedniej stronie) lub specjalnych programików.

Aby zmienić adres MAC kart sieciowych z chipsetem Realtek 8019, 8029 trzeba użyć programu pg-80x9.exe
Aby zmienić adres MAC kart sieciowych z chipsetem Realtek 8139 trzeba użyć programu pg-8139.exe.

Programy te były dostępne na stronie: http://sw.adhoc.ch/DRIVERS/realtek/ . Niestety, obecnie jest to witryna o ograniczonym dostępie. Na szczęście mam zwyczaj robienia kopii i zarchiwizowałem całą witrynkę 02.04.2004 (gdy była dostępna dla wszystkich). Mam ją teraz w moim archiwum (zawiera pliki do 8019, 8029).

Plik 8139 jest do pobrania z mojego archiwum. Instrukcja wykonania "podmiany MAC" na przykładzie karty 8029 autorstwa p. Łukasza (lukasz@easymail.pl) jest prosta: najpierw w pliku konfiguracyjnym 8029.CFG na samej górze wpisujemy adres MAC jaki chcemy mieć i odpalamy program PG8029.EXE. Czasami program potrafi się zawiesić, więc po restarcie uruchom program ponownie. UWAGA zmieniony numer MAC zostaje nawet po wyłączeniu komputera! Radzę więc zapisać sobie oryginalny numer MAC przed rozpoczęciem prac.

Program freeware MAC MakeUp (Windows 2000, XP) potrafi zmienić adres MAC. Znalazłem go na płytce 1/2005 CHIP.

 

Program SMAC (darmowy do wersji 1.1) dostępny na stronie http://www.klcconsulting.net/smac/ umożliwia zmianę MAC w Windows typu NT (mam go w swoim archiwum).



Inne programiki pod Windows typu NT:
amac
etherchange



Polecam strony:
http://www.elektroda.pl/rtvforum/viewtopic.php?t=12389 (mam ją w swoim archiwum)
http://komputery.katalogi.pl/Jak_zmienic_adres_MAC_karty_sieciowej (mam ją w swoim archiwum)
http://gdr.geekhood.net/gdrwpl/macspoof.php (nie mam kopii w archiwum, gdyż autor prosił, by udostępniać tylko link do jego strony)

Numery MAC kart sieciowych odpowiadających określonym producentom znajdziesz tutaj.

 

 
Time To Live (TTL), czyli czas życia pakietu wędrującego po sieci, nie jest mierzony w jednostkach czasu (sekundy, minuty itd.), a w ilości przeskoków, które może wykonać pakiet na swojej trasie. Przeskokiem nazywamy przejście pomiędzy jedną, a drugą siecią za pośrednictwem routera. Każdy komputer ma narzucony TTL o wartości zależnej od systemu operacyjnego: Windows95 = 32, NT_3.x = 32, Windows98,XP,2003 = 128, Linux = 64, UnixSolarix2.x = 255. Pakiet TCP/IP wraz z każdym przeskokiem zostaje zmniejszony o wartość jeden. Dzięki temu zagubione pakiety przy źle skonfigurowanych routerach giną i nie zaśmiecają sieci. Jeżeli administrator sieci ustawia na swoim routerze TTL o wartości 1, to takiego pakietu nie można (teoretycznie) wysłać do innej podsieci, gdyż po przejściu routera zostanie wartość zero i kasacja pakietu. Sztuczkę tę wykorzystują administratorzy, którzy nie zezwalają na podłączanie routerów do sieci i nielegalne tworzenie domowych podsieci na jednym łączu do Internetu.
 

 
Można na komputerach klienckich zmienić domyślne wielkości na jedne wspólne np. 128 TTL pakietów wychodzących:

• Windows 9x - wpisujemy wartość DefaultTTL typu DWORD, Dane Wartości 128, do klucza rejestru (regedit)
  HKEY_LOCAL_MACHINE/ System/ CurrentControlSet/ Services/ VxD/ MSTCP
• Windows XP, 2000 i NT4 - wpisujemy wartość DefaultTTL typu DWORD, Dane Wartości 128, do klucza rejestru (regedit)
  KEY_LOCAL_MACHINE/ System/ CurrentControlSet/ Services/ Tcpip/ Parameters
• Linux - wpisujemy wartość 128 do pliku: /proc/sys/net/ipv4/ip_default_ttl przykładowym zleceniem:
  echo '128' > /proc/sys/net/ipv4/ip_default_ttl
• UNIX FreeBSD - wpisujemy wartość 128 za pomocą polecenia:
  sysctl net.inet.ip.ttl=128

Gdy ustawimy taką samą wartość TTL na wszystkich klientach, to z domowej sieci będą wędrować pakiety z takimi samymi wartościami TTL, bez względu na system operacyjny zainstalowany na klientach. Utrudni to wykrycie udostępniania Internetu dla domowej sieci przez "przebiegłego admina".
 

 
Innym zagadnieniem jest taka konfiguracja routera, by pakiet przychodzący z czasem TTL o wartości np. 1 (czyli bez możliwości przejścia przez kolejny router), podbijał do TTL na wartość np. 4, 8, 16, 32, 64, 128, 255. Dzięki czemu taki pakiet TCP/IP będzie można puścić do domowej sieci wbrew zakazowi "przebiegłego admina". Na linuksowym routerze o firewallu nadzorowanym iptables należy dodać regułkę:
iptables -j TTL --set-ttl 128
lub
iptables -t mangle -A POSTROUTING -o eth0 -j TTL --ttl-set 1 na --ttl-set 128
Kernel musi mieć wkompilowaną łatę kernel-patch-ttl (ciekawy link o kompilacji Kernela: http://members.lycos.co.uk/fenio)
 

 
Następnie wskazanym jest, by ruch do Internetu puścić przez PROXY, który będzie dodatkowo maskować klientów w domowej sieci w tym np. nazwę przeglądarki ("przebiegły admin" może analizując pakiety, szukać w nich nazwy przeglądarki, która przecież może być różna na różnych klientach w domowej sieci).
 

 
Wartość TTL pakietu przychodzącego z serwera 217.96.171.101 uzyskasz zleceniem:
ping 217.96.171.101 -t
 

 
Polecam artykuł lacze_pl.pdf

 

 
Dobra karta sieciowa pozwoli uniknąć wielu problemów podczas konfiguracji sieci. Miałem w swojej domowej sieci ciekawy problem: jedna karta sieciowa (nówka ze sklepu, tania, z oryginalnymi sterownikami do Windows) na tym samym komputerze-kliencie pod Linuksem działała, a pod Windowsem już nie... Oczywiście Windows prawidłowo rozpoznał ją i zaakceptował sterowniki. Podobnie sytuacja wyglądała po włożeniu karty do innych komputerów-klientów. Gdy włożyłem ją na linuksowy serwer-router, to sieć pięknie chodziła, ale... tylko na klientach linuksowych. Gdy w końcu zdesperowany kupiłem dobre i markowe karty sieciowe D-Link DFE-530TX na serwer i wszystkie klienty, problem zniknął. Jeżeli dopiero budujesz swoją domową-osiedlową sieć, kup karty D-Link DFE-530TX i zrezygnuj z mieszania rodzajów kart sieciowych w jednej sieci, a ominiesz być może wielu problemów. Kosztują ok. 45 zł. Są dostępne między innymi w sklepach internetowych (wpisz w wyszukiwarce słowo D-Link DFE-530TX i otrzymasz listę sklepów).

Sprawdź, czy Twoja nietypowa karta będzie współpracować z daną dystrybucją Mandrake/Mandriva.

 

 

Aby poprawić błąd zegara systemowego, który uparcie przestawia się o jedną/dwie godziny do przodu, musisz wykonać 3 kroki:

1. Przestaw zegar BIOS (STANDARD CMOS SETUP), cofając go 2 godziny.
2. Cofnij linuksowy (systemowy) zegar o 2 godziny (w okienkach, pod KDE wykonaj: MANDRAKE CONTROL CENTER- SYSTEM- DATA I CZAS). Oczywiście można to zrobić także w czystym shellu za pomocą zlecenia date:
   date mmddhhmmssrr
   mm - dwie cyfry określające miesiąc (styczeń 01, grudzień 12)
   mm - dwie cyfry określające dzień miesiąca
   mm - dwie cyfry określające godzinę
   mm - dwie cyfry określające minuty
   ss - sekundy
   rr - dwie ostatnie cyfry z roku (04 z roku 2004)
3. Na koniec wykonaj korektę pliku /etc/sysconfig/clock - w linii UTC zmień z "true" na "false".

Restartuj komputer.

Tak na marginesie podam zlecenie ustawiające zegar sprzętowy:
hwclock --set --date="12/19/05 11:19:00" (miesiąc/dzień/rok godzina)
Zegar sprzętowy i zegar systemowy to nie jest to samo.

Można skorzystać z programu NTP (Network Time Protocol), by zsynchronizować czas na komputerze z czasem zewnętrznych serwerów. Polecam stronkę: www.linux.ckuzamosc.pl/lai/linux_opisy/NTP.HTML (mam ją w swoim archiwum).

 

 
Samodzielne tworzenie paczek RPM to bardzo przydatna umiejętność. Czemu? Gdyż instalując program standardowo ze źródełek możesz mieć problemy z... jego odinstalowaniem. Za to ten sam program zainstalowany z RPMa, da się bez problemu odinstalować. Pokażę Ci, jak podczas instalacji "ze źródeł" wykonać samodzielnie swojego rpma. Pobierz ze strony asic-linux.com.mx/~izto/checkinstall/download.php najnowszą wersję programu checkinstall. Po zainstalowaniu programu checkinstall (zleceniem rpm -i nazwapliku) jesteś gotowy do tworzenia swoich rpmów.

Chcąc zainstalować jakiś program ze źródeł wykonaj tradycyjne kroki: ./configure , następnie make . Teraz zamiast make install użyj zlecenia checkinstall . Program checkinstall zada Ci kilka prostych pytań i zainstaluje program oraz utworzy paczkę rpm (ścieżkę do niej poda w specjalnym komunikacie). Skopiuj RPMa do archiwum. Obsługa paczek rpm, w tym np. odinstalowywanie jest opisana tutaj.

 

 

Czytnik FLASH

Jeżeli Twoja przeglądarka nie instaluje modułów wyświetlających animacje FLASH, to po pobraniu plików ShockwaveFlash.class oraz libflashplayer.so z witryny Macromedia (pobierz plugin dla przeglądarek bazujących na Mozilli-GECKO czyli: Mozilla, Firefox, SeaMonkey, Flock, Netscape 7.x) - umieść je w katalogu z pluginami danych przeglądarek:

Mozilla - /usr/local/mozilla/plugins/
Firefox - /home/antek/firefox/plugins lub /usr/lib/mozilla-firefox-1.*.*/plugins/
Konqueror - pobiera pliki z katalogu innej przeglądarki /usr/lib/netscape/plugins/
SeaMonkey - /usr/local/seamonkey/plugins/
Uwaga: Netscape 7.2 ma automatycznie zainstalowany własny czytnik flash.

Od pewnego czasu wtyczki są rozprowadzane poprzez instalkę. Wejdź więc na stronę http://macromedia.com/ i wybierz DOWNLOADS. Jeżeli zrobiłeś to pod Linuksem, to nastąpi właściwe przekierowanie. Jeżeli nie, to kliknij w link DOWNLOADS, MORE PLAYERS i załaduje się strona: macromedia.com/shockwave/download/alternates/ . Wybierz odpowiedni system i pobierz plik. Na początku 2005 roku była to paczka install_flash_player_7_linux.tar, czyli FLASH PLAYER 7 dla Mozilli (i pochodnych czyli np. Firefox).

Ponieważ firmę Macromedia wykupiło Adobe, czytnik Flash można też pobrać ze strony: www.adobe.com/downloads/.

Jako root rozpakuj pakiet zleceniem:
tar zxpvf nazwapaczki.tar.gz
Wejdź do nowego katalogu z instalką i wydaj zlecenie:
sh flashplayer-installer (nazwa pliku może być inna)
Instalator spyta się o ścieżkę dostępu do przegladarki internetowej, więc wcześniej ustal jak wygląda i podaj np. /usr/local/mozilla/ (oraz ewentualnie /usr/local/seamonkey/)

Konqueror trzeba dodatkowo konfigurować: KONQUEROR -USTAWIENIA- KONFIGURUJ KONQUEROR- WTYCZKI- NOWY i wpisz odpowiedni katalog z pluginami: np. /usr/lib/netscape/plugins/flashplayer. Jeżeli nie znajdzie, to wypróbuj USTAWIENIA- KONFIGURUJ KONQUEROR- WŁĄCZ OBSŁUGĘ WTYCZEK. Program poszuka wtyczek. Jeżeli nie znajdzie, to podetknij mu właściwy katalog wybierając: PRZESZUKAJ KATALOGI- NOWY.

 

Uruchamianie czatów, granie na np. kurnik.pl, wp.pl wymaga obsługi java na Twojej przeglądarce. Linuksowe przeglądarki typu Mozilla, Netscape 7.x, Konqerror nie mają domyślnie instalowanego i skonfigurowanego silnika java. Wyjątkiem jest archaiczny Netscape 4.8, który nawiasem mówiąc jest nadal chętnie używany na moim Linuksie do gry na kurnik.pl . Przyjmuję, że nie masz zainstalowanego silnika java na swoim Linuksie i nie chcesz korzystać z instalki umieszczonej na płytce Mandrake/Mandriva. Musisz więc zassać z Internetu (ze strony producenta SUN) najnowszą wersję pliku instalacyjnego i ręcznie wykonać instalację. Uwaga: instrukcja instalacji zmienia się praktycznie wraz z każdą nową wersją JAVA i poniższy opis nie należy traktować zbyt drobiazgowo.

Możesz mieć prawidłowo zainstalowaną i skonfigurowaną JAWA, a mimo to nie odpalisz niektórych stron www. Dzieje się tak dlatego, gdyż strony te współpracują tylko z wybranymi starszymi wersjami JAVA (a nie z najnowszą). Problem jest duży i często zgłaszany na forach linuksowych.

Załaduj z komputera pod Linuksem (to ważne, gdyż nastąpi automatyczne przekierowanie na stronie SUNa) stronę www.java.com/en/index.jsp i kliknij w obrazek GET IT NOW (prawy, górny róg). Pokaże się www.java.com/en/download/linux_manual.jsp . Wybierz plik Linux RPM (self-extracting file) i zapisz go na linuksowym dysku twardym np. w katalogu /home/antek/Desktop . Uruchom powłokę tekstową. Zaloguj się jako root zleceniem: su i podaj hasło roota. Teraz jako root utwórz katalog np. /usr/java zleceniem:
cd /usr/ oraz mkdir java
Prawa katalogu /usr/java możesz zostawić domyślne lub nadać prawa takie, jakie mają inne katalogi w /usr/
Następnie (jako root) skopiuj do katalogu /usr/java/ plik z instalką JAVA zleceniem:
cp /home/antek/Desktop/nazwapliku-linux-i586.bin /usr/java/
Przypominam, że tworzenie katalogu, kopiowanie plików itd. łatwo wykonuje się narzędziem mc.
Będąc w katalogu /usr/java (zlecenie cd /usr/java) ustal prawo do uruchomienia dla pliku nazwapliku-linux-i586.bin zleceniem:
chmod a+x nazwapliku-linux-i586-rpm.bin
i uruchom skrypt rozpakowujący paczkę zleceniem:
sh nazwapliku-i586-rpm.bin lub ./nazwapliku-linux-i586-rpm.bin
Pojawi się tekst licencji. Przewijaj go aż do końca klawiszem ENTER lub SPACJĄ. Na pytanie "Do you agree..." (czy się zgadzasz...) wpisz yes i zatwierdź klawiszem ENTER. Nastąpi rozpakowanie archiwum w wyniku czego powstanie paczka *.rpm, a w niektórych wersjach instalek nastąpi od razu instalacja JAVA co będzie skutkować powstaniem nowego katalogu w /usr/java/.
Jako root wejdź do nowopowstałego katalogu zleceniem:
cd nazwakatalogu
i wylistuj zawartoć zleceniem: ls -la
Teraz sam musisz ocenić, czy dana wersja instalatora podczas rozpakowania zainstalowała JAVA, czy tylko rozpakowała archiwum. To irytujące, że nie ma jednolitego schematu istalacji. Jeżeli w nowopowstałym katalogu /usr/java/jve*/ jest katalog plugin , to nastapiła pełna instalacja. Jeżeli będzie tam tylko plik nazwapliku-linux-i586.rpm to zainstaluj JAVA zleceniem:
rpm -iv nazwapliku-linux-i586.rpm
Powinna bezproblemowo nastąpić instalacja. Z moich obserwacji wynika, że w nowych wersjach JAVA nie trzeba już ręcznie instalować programu.

To wszystko.... gdyby nie konieczność poinformowania naszych przeglądarek, że mamy nowy plug-in. I tu jest problem. W zależności gdzie się zainstalowała java, taką ścieżkę wpisujemy do configu przeglądarki. Java może być zainstalowana (w zależności od testowanych przeze mnie wersji) np. w /usr/java/j2rel.4.2_06/bin/java lub dla Netscape 7 w /usr/java/jre1.5.0/plugin/i386/ns7

W Konqerorze wybierz:

USTAWIENIA -KONFIGURUJ KONQUEROR- WŁĄCZ OBSŁUGĘ JAVY oraz na tym samym panelu (na dole) wpisz ścieżkę do pliku java np. /usr/java/j2rel.4.2_06/bin/java lub /usr/local/java/j2rel.4.2_06/bin/java (wcześniej sprawdź gdzie jest plik java np. za pomocą zlecenia mc). Kliknij ZASTOSUJ, OK. Ponieważ możesz łatwo pomylić się w tekście, kliknij w ikonkę katalogu i klikając ustal ścieżkę dostępu.W przypadku przeglądarek opartych na GECKO czyli Netscape 7.x, Mozilla, Firefox trzeba wykonać dowiązania pluginu java do macierzystych katalogów danych przeglądarek. Oczywiście wówczas trzeba w configu przeglądarki podać ścieżkę dostępu do "skrótu".

Dla przeglądarki Mozilla wykonaj:

Sprawdź, gdzie masz zainstalowaną Mozillę i gdzie jest jej katalog plugins. Prawdopodobnie jest w /usr/lib/mozilla-1.4/plugins . Ponadto sprawdź miejsce położenia pliku libjavaplugin_oji.so . Prawdopodobnie jest to w: /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so

ln -s /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so /usr/lib/mozilla-1.4/plugins
jeżeli wersja java jest j2rel.4.2_06, a katalog Mozilli to mozilla-1.4. Oczywiście powinieneś posprawdzać u siebie czy zgadzają się faktyczne nazwy i poprawić powyższy przykład ;)

Dla przeglądarki SeaMonkey wykonaj:

ln -s /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so /usr/local/seamonkey/plugins
Uwaga: dla Netscape 7.x (czyli także SeaMonkey) są dwie wersje JAVA: w katalogu ns7 lub ns7-gcc29

Dla przeglądarki Netscape 7.x wykonaj:

ln -s /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so /usr/local/netscape/plugins
Uwaga: dla Netscape 7.x są dwie wersje JAVA: w katalogu ns7 lub ns7-gcc29

Dla przeglądarki Firefox 1.x wykonaj:

ln -s /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so /home/antek/firefox/plugins
jeżeli wersja java jest j2rel.4.2_06, a katalog w którym został zainstalowany Firefox to /home/antek/firefox/ . Inne miejsce, w którym Firefox może mieć swój katalog z pluginami to: /usr/lib/mozilla-firefox-1.*.*/plugins/. Oczywiście powinieneś posprawdzać u siebie czy zgadzają się faktyczne nazwy i poprawić powyższy przykład ;)

Powyższe zlecenia o składni: ln -s skąd_i_co gdzie powinny być wpisane w jednym wierszu (w małej rozdzielczości Twojego monitora zlecenie może źle się wyświetlić i być "złamane" na dwa wiersze).
Przypominam, że dowiązanie symboliczne można wykonać wygodnym programikiem mc: ustaw się na lewym panelu w katalogu /usr/local/netscape/plugins i w prawym panelu na pliku /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so . Mając belkę nad plikiem /usr/java/j2rel.4.2_06/plugin/i386/ns7/libjavaplugin_oji.so wciśnij klawisz F9. Następnie za pomocą klawiszy kierunkowych (strzałek obok klawiatury numerycznej) przejdź na menu PLIK i klawiszem-strzałką w dół otwórz menu PLIK. Wybierz DOWIĄZANIE SYMBOLICZNE. Zatwierdź klawiszem ENTER.

Można użyć zmiennej PATH dla javy wpisując do pliku /etc/profile nowy wiersz:
export JAVA="/usr/java/j2rel.4.2_06/bin/java"
Można też utworzyć symlink do katalogu, który domyślnie jest w PATH, na przykład:
/usr/bin/java -> /usr/java/j2rel.4.2_06/bin/java
Więcej informacji o zmiennej PATH znajdziesz na sąsiedniej stronie.

Aby sprawdzić działanie Javy można wejść na stronę: http://java.sun.com/applets/. Ruchome baloniki oznaczają, że Java została skonfigurowana poprawnie.

 

 

Po zalogowaniu na konto BPH Sezam i próbie wykonania przelewu, w momencie podpisywania zlecenia kluczem i zatwiedzenia, następuje ZAWIESZENIE przeglądarki. Konfiguracja: Linux Mandriva 2005, Firefox 1.0.2+dodatki z urpmi, java 1.5.0_04.

Odpowiedź (z FORUM):
Przy prawidłowo zainstalowanej Javie nie ma problemów z kontem na BPH Sezam. Jeżeli wystąpią, rozwiązaniem jest wygenerowanie nowego klucza do podpisu zleceń.

 

 

Gdy chcemy, aby tylko kilku userów miało dostęp do okienek (X-Window System), należy założyć nową, dodatkową grupę o nazwie np. userzyx zleceniem: groupadd userzyx (lub addgroup). Następnie trzeba zmienić prawo dostępu dla grupy plikom w katalogu /usr/X11R6 zleceniem: chgrp userzyx -R /usr/X11R6 (-R czyli rekurencyjnie, z podkatalogami) oraz wywalić prawa dla userów nie należących do grupy userzyx zleceniem chmod o-rwx -R /usr/X11R6 . Od teraz tylko userzy należący do grupy userzyx będą mogli odpalić okienka. Jak dodać usera np. antek tej grupy? Zleceniem gpasswd -a antek userzyx . Za to zlecenie gpasswd -d antek userzyx usunie użytkownika antek z grupy userzyx.

Więcej na temat danych zleceń: chmod , gpasswd , groupadd

 

Ustawienie wartości pamięci RAM. Czasami zlecenie cat /proc/meminfo błędnie pokazuje ilość rozpoznanego RAMu. Aby poinformować system o rzeczywistej ilości pamięci i wprowadzić prawdziwą wielkość np. 256MB wyedytuj plik /etc/lilo.conf i pod wierszem
label
wpisz nowy wiersz:
appendmem=265MB
Pamiętaj, by po każdej zmianie zawartości pliku /etc/lilo.conf wydać komendę lilo, która zaktualizuje ustawienia bootloadera. Restartuj komputer.

Więcej o LILO znajdziesz tutaj.

 

Podczas startu komputera, gdy odpalamy płytkę instalacyjną można zastosować kilka opcji. Wciśnij ENTER, F1 i przeczytaj sobie o opcjach startowych. Wpisz z klawiatury poniższą opcję:
lnx4win - aby "zainstalować" Linuksa w windowsowym katalogu (na partycji windowsowej). Taki Linux będzie "emulowany" na warstwie Windows.
text - przydatne na słabych komputerach, gdy okienka są zbyt dużym obciążeniem dla procesora, pamięci, karty graficznej.
noauto - opcja wyłączająca automatyczne wykrywanie urządzeń. Przydatne, gdy instalator wywala się na komputerze z nieznanym mu sprzętem.
vgalo - jeżeli instalator nie rozpozna karty graficznej
expert - instalacja dla zaawansowanych użytkowników. Można np. dodać swoje wybrane moduły do jądra systemu.
rescue - opcja uruchamiająca nie tyle instalację systemu, a próbę dotarcia do już zainstalowanego, ale uszkodzonego systemu. Zacytuję poradę ze strony 53 Magazynu CHIP 2003/LATO.

• Umieszczamy w napędzie płytę instalacyjną Linuksa Mandrake.
• Uruchamiamy instalator i w pierwszym oknie (na samym starcie instalacji) wciskamy klawisz b.
• W wierszu poleceń boot: wpisujemy komendę rescure
• W oknie PLEASE CHOOSE wybieramy kolejno MOUNT YOUR PARTITIONS UNDER /MNT, a następnie GO TO CONSOLE.
• Na konsoli Linuksa wydajemy polecenie chroot  /mnt  /bin/bash i wciskamy klawisz ENTER.
• Wykonujemy (będąc w powłoce tekstowej) czynności naprawcze. Osobiście wolę do edytowania padłego dysku Linuksy ratunkowe. Przyda się także notatka o logowaniu na roota bez podania hasła.

Konfiguracja karty grafiki (na przykładzie GeForce4 MX440 AGP8x) umożliwiająca jednoczesne oglądanie obrazu na monitorze i TV pod Linuksem Mandriva 2006 (Free).

Podłącz kartę grafiki do monitora oraz TV. Włącz Linuksa Mandriva 2006 i ustaw rozdzielczość ekranu na 800x600, 16 bitów kolor wybierając w okienkach KDE: -START- SYSTEM- KONFIGURACJA- KONFIGURACJA KOMPUTERA- SPRZĘT- ZMIANA ROZDZIELCZOŚCI EKRANU- 800x600, 16 bitów kolor. To ważne, gdyż wiele telewizorów nie umie współpracować z wyższymi parametrami monitora komputerowego. Oczywiście, po zakończeniu konfiguracji możesz potestować inne rozdzielczości monitora.

Zaloguj się jako root. Skopiuj (np. programem mc) plik /etc/X11/xorg.conf i nadaj mu nową nazwę np. xorg.conf_oryginal. Mając taką kopię bezpieczeństwa wyedytuj (np. zleceniem mcedit /etc/X11/xorg.conf) plik /etc/X11/xorg.conf i wprowadź w sekcji Section "Device" poniższy tekst zaznaczony na brązowo:

Uwaga na symbolikę monitorów:
- monitory tradycyjne (kineskopowe) oznaczamy CRT
- monitory LCD (płaskie) oznaczamy DPF.

Objaśnienia:

• Option "TwinView" aktywuje opcję umożliwiającą pracę na kilku monitorach
• Option "TVStandard" "PAL-G" określa standard sygnału TV
• Option "MetaModes" "1024x768, 1024x768; 800x600, 800x600" definiuje dopuszczalne tryby wyświetlania ekranu monitora i TV. Rozdzielczość przekazywana na TV będzie taka sama jak na podstawowym monitorze komputerowym (niestety, na moim TV ta opcja nie zadziałała w pełni i musiałem ręcznie ustawić komputerowy monitor na rozdzielczość 800x600, 16 bitów kolor).
• Option "TwinViewOrientation" "Clone" sposób wyświetlania obrazu na drugim monitorze. Clone znaczy drugi taki sam. Oprócz opcji Clone są inne np. obraz przesunięty w górę, w lewo itp.
• Option "ConnectedMonitor" "CRT, TV" ustala kolejność urządzeń wyświetlających. Tu CRT, czyli monitor kineskopowy jest urządzeniem podstawowym (pierwszym).
• Option "SecondMonitorVertRefresh" "60"
• Option "SecondMonitorHorizSync" "30-50" ustala parametry (odświeżanie pionowe i poziome) dla TV

Do wglądu mój plik /etc/X11/xorg.conf z Mandriva 2006. Niestety na wcześniejszej wersji (Mandriva 2005), powyższa konfiguracja nie umożliwia (na telewizorze) oglądanie obrazu w programie odtwarzającym film.

Porada zaczerpnięta z magazynu Komputer Świat EXPERT nr 5-6/2006 (str. 74-75).

 

Instalacja sterowników do karty grafiki GeForce nie jest konieczna do pracy w trybie 2D, gdyż są one obsługiwane przez XFree86. Problemy pojawią się, gdy zechcemy odpalić gierki 3D lub programy korzystające z OpenGL.

• Pobierz ze strony www.nvidia.com/linux/ właściwą paczkę (o nazwie zbliżonej do takiego wzorca: NVIDIA-Linux-x86-1.0-4496-pkg2.run)
• Nadaj pobranej paczce atrybut wykonywalności poleceniem:
  chmod +x nazwapaczki
• Przed rozpoczęciem instalacji KONIECZNIE zamknij okienka i przejdź do powłoki tekstowej. Techniki uzyskania powłoki tekstowej opisałem tutaj.
• Zaloguj się jako root. Wszystkie prace instalacyjne będziesz wykonywał pod rootem.
• Na wszelki wypadek wykonaj kopię bezpieczeństwa pliku konfiguracji serwera X. W zależności od wersji serwera X będzie to plik /etc/X11/XF86Config lub /etc/X11/xorg.conf. Kopiowanie wykonaj zleceniem mc lub zleceniem:
  cp /etc/X11/XF86Config /etc/X11/XF86Config_kopia
• Wykonaj instalację sterowników. Sprawdź, czy działa połączenie z Internetem (instalator może próbować pobrać brakujące pliki).
  1. Wpisz zlecenie ./nazwapaczki.run lub sh ./nazwapaczki.run. Instalator sam sprawdzi wersję systemu, jego jądra oraz spróbuje odnaleźć odpowiedni moduł sterownika. W razie niepowodzenia instalator podejmie próbę pobrania stosownego pliku ze strony internetowej nVidii - wyświetli się wówczas komunikat NO PRECOMPILED KERNEL... z klawiszem ACCEPT. YES. Jeżeli i ta metoda zawiedzie, instalator przystąpi do kompilacji odpowiedniego sterownika, ale tutaj będą potrzebne pliki nagłówkowe "źródeł" jądra instalowane zazwyczaj z pakietem kernel-source.
  2. Jeżeli instalator nie poradzi sobie, to zainstaluj "źródło" jądra. Wykonaj zlecenie:
     uname -r aby otrzymać komunikat o numerze aktualnego jądra systemowego (np. 2.6.10)
     urpmi -i kernel-source-2.6.10 (urpmi działa na Mandrake/Mandriva)
     lub w innym Linuksie zleceniem np. yum - i lub apt-get, czyli w praktyce:
     apt-get install binutils kernel-source-2.6.10
     Mając zainstalowane "źródło" jądra systemu, czasami przydaje się utworzyć symlink zleceniem:
     ln -s /usr/src/linux-2.6.10 /usr/src/linux
     Ponownie wpisz zlecenie: ./nazwapaczki.run lub sh ./nazwapaczki.run.

Po zakończeniu instalacji trzeba zmienić jedną opcję w konfigu (przykład z karty grafiki Riva TNT2, ale generalnie uwaga dotyczy wszystkich kart nVidii). Wyedytuj plik /etc/X11/XF86Config lub /etc/X11/xorg.conf

Section "Device"
Identifier "device1"
VendorName "nVidia Corporation"
BoardName "RIVA TNT2"
Driver "nvidia"
Option "DPMS"
EndSection

Section "Module"
Load "glx"
#Load "dri"
#Load "GLcore"
EndSection

W sekcji Device, w polu driver mamy jako oryginalny wpis nv i trzeba go zamienić na nvidia. Dopiero wówczas uzyskamy akceleracje 3D. Acha... żeby wszystko zagrało ustaw w BIOSie opcję Assign IRQ for VGA.

W sekcji Module dodaj wpis Load "glx" i usuń wpisy: Load "dri" oraz Load "GLcore" (dla przejrzystości, na powyższym przykładzie jedynie je zahaszowałem #)

Restartuj system i uruchom okienka.

 

Sterowniki do karty grafiki ATI pobierzemy ze strony producenta. Pamiętaj by ich instalacja odbyła się przy wyłączonych okienkach(!). Przypominam, że przejście do powłoki tekstowej wykonamy zleceniem init 3 lub telinit 3 . Paczkę ze sterownikami w formacie RPM instalujemy zleceniem:
rpm -Uh -force fglrx-4.3.0-3.9.0.i386.rpm
Następnie zlecenie: fglxrxconfig , który utworzy na nowo plik XF86Config
Teraz uruchamiamy okienka (tryb graficzny) zleceniem init 5 , telinit 5 lub startx
Klikamy w ikonkę z czarnym monitorkiem, by włączyć pseudoterminal i wpisujemy zlecenie: fglrxinfo . Jeżeli znajdziemy tam ciąg: OpenGL vendor string: ATI... to oznacza, że poszło dobrze.
Po wykonaniu zlecenia fglxrxconfig można ręcznie wyedytować pliki konfiguracyjne XFree86 i np. właczyć dodatkową funkcję np. TV-out.
Porada zaczerpnięta z czasopisma CHIP nr 7/2004 str. 141.
 

 
Inna recepta na instalację sterowników ATI:

• Pobierz ze strony www.ati.com właściwą paczkę (o nazwie zbliżonej do takiego wzorca: ati-driver-installer-7.21.9-i386.run)
• Nadaj pobranej paczce atrybut wykonywalności poleceniem:
  chmod +x nazwapaczki
• Przed rozpoczęciem instalacji KONIECZNIE zamknij okienka i przejdź do powłoki tekstowej. Techniki uzyskania powłoki tekstowej opisałem tutaj.
• Zaloguj się jako root. Wszystkie prace instalacyjne będziesz wykonywał pod rootem.
• Na wszelki wypadek wykonaj kopię bezpieczeństwa pliku konfiguracji serwera X. W zależności od wersji serwera X będzie to plik /etc/X11/XF86Config lub /etc/X11/xorg.conf. Kopiowanie wykonaj zleceniem mc lub zleceniem:
  cp /etc/X11/XF86Config /etc/X11/XF86Config_kopia
• Przenieś dotychczas wykorzystywany plik biblioteki do katalogu domowego usera np. antek zleceniem:
  mv /lib/modules/$(uname -r)/kernel/drivers/video/fglrx.ko /home/antek
  Powyższa ścieżka dostępu powinna być na Twoim Linuksie, jednak na wszelki wypadek sprawdź, czy plik fglrx.ko jest tam gdzie spodziewałem się go znaleźć. Ścieżka /lib/modules/$(uname -r)/kernel ma wpis $(uname -r). Da on numer aktualnego jądra systemowego, który jest jednocześnie nazwą katalogu.
• Zainstaluj "źródła" Kernela (niekonieczne, ale czasami przydatne) oraz pliki nagłówkowe "źródeł" Kernela (koniecznie). To trudne zagadnienie. Na szczęście większość dystrybucji Linuksa ma tzw. system instalacji pakietów - w Mandrake/Mandriva jest to urpmi -i. Inne dystrybucje używają narzędzi: apt-get, yum -i.
  Aby zainstalować "źródła" Kernela wpisz zlecenie:
  uname -r aby otrzymać komunikat o numerze aktualnego jądra systemowego (np. 2.6.10)
  urpmi -i kernel-source-2.6.10 (urpmi działa na Mandrake/Mandriva)
  lub w innym Linuksie zleceniem np. yum - i lub apt-get, czyli w praktyce:
  apt-get install binutils kernel-source-2.6.10
  Mając zainstalowane "źródło" jądra systemu, czasami przydaje się utworzyć symlink zleceniem:
  ln -s /usr/src/linux-2.6.10 /usr/src/linux
  Aby zainstalować pliki nagłówkowe "źródeł" Kernela wpisz:
  urpmi -i linux-headers-2.6.10
  lub
  apt-get install build-essential linux-headers-2.6.10
• Wykonaj instalację sterowników zleceniem ./nazwapaczki.run lub sh ./nazwapaczki.run. Instalator wyświetli dwa proste okienka:
  * WYBIERZ PRODUKT (CHOOSE THE PRODUCT) - zaznacz INSTALL DRIVER, OK
  * następnie zaznacz (X)RECOMMENDED, OK

Po zakończeniu instalacji trzeba zmienić jedną opcję w konfigu. Wyedytuj więc plik /etc/X11/XF86Config lub /etc/X11/xorg.conf. W sekcji: Section "Device" odszukaj wiersz zaczynający się na Driver i wpisz:
Driver "fglrx"
W sekcji Section "Module" skasuj lub zahaszuj (#) wiersz:
#Load "dri"

 

Windowsowe czcionki w Linuksie. Jeżeli nasz Linux jest zainstalowany na jednym dysku z Windowsem, to pod Linuksem można bez problemu "pożyczyć" windowsowe fonty. Wykonaj w okienkach KDE: -MENU K- KONFIGURACJA- KONFIGURACJA KOMPUTERA- SYSTEM- DRAKFONT (ten sam panel uzyskasz zleceniem drakfont). Wybierz: POBIERZ CZCIONKI WINDOWS, wskaż aplikacje, które mają mieć dostęp do windowsowych czcionek OK. W menu wyboru programu pojawią się nowe czcionki, standardowo nie występujące w linuksowych programach. Acha... musisz mieć oczywiście zamontowaną partycję windowsową.

 

Jeżeli w komputerze nie ma miejsca na drugi dysk (np. w laptopie), to można zastosować Pen Drive (pamięć FLASH pod USB) lub wymienną szufladę na dysk twardy z łączem USB. Następnie po ustawieniu BIOSu na bootowanie z USB mamy pełnoprawny dysk systemowy (system odpalony z takiego dysku pracuje stosunkowo powoli).

Istnieją różne szuflady z łączem USB:

• pod dysk 3,5 cala (dysk standardowy)
• pod dysk 2,5 oraz 1,8 (mały dysk do laptopa)

Uwaga: szuflady USB są w dwóch wersjach: bez zasilacza i z zasilaczem. Szuflady pod dysk 3,5 cala powinny mieć zewnętrzny zasilacz ze względu na duży pobór mocy. Szuflady pod dysk 2,5 cala mogą korzystać z napięcia USB i nie potrzebują zewnętrznego zasilania.

Szuflady można kupić na Allegro: http://allegro.pl/showcat.php?id=4483

 

Aby uruchomić pamięć typu FLASH podłączoną do USB (lub dysk twardy w szufladzie z łączem USB), należy w Linuksie Mandrake/Mandriva wpisać jako root zlecenie:

diskdrake (nastąpi uruchomienie pliku /usr/sbin/diskdrake)

Pojawi się dodatkowa zakładka hd? (pamięć ta jest widziana jako kolejny dysk twardy). Po kliknięciu w przycisk GOTOWE można zamontować urządzenie klikając w przycisk MONTUJ. Montować można także z konsoli poleceniem mount /mnt/removable (o ile istnieją odpowiednie wpisy w /etc/fstab i utworzono właściwy katalog /mnt/removable). Więcej o montowaniu znajdziesz na stronie montowanie.php.

 

Restart systemu. Pozornie prosta czynność jak restart systemu może sprawić kłopoty, gdy zainstalujemy naszego Mandrake/Mandriva w najwyższych poziomach bezpieczeństwa i będziemy musieli podawać hasło roota. Co jednak zrobić, gdy nie znamy nieszczęsnego hasła?

• Wyłączamy powłokę okienkową skrótem klawiszowym CTRL ALT BACKSPACE.
• Będąc już w powłoce teksowej zrestartujemy system skrótem CTRL ALT DELETE. Niestety, (przy standardowym ustawieniu pliku /etc/inittab) po restarcie... system znowu zacznie się ładować. Musimy więc zaczaić się przy wyłączniku prądu naszego komputera i podczas uruchamiania BIOSu ręcznie wyłączyć komputer. Jeżeli w naszym LILO ustawiliśmy opcję PASSWORD, to mamy ułatwione zadanie, gdyż ładowanie systemu po restarcie zatrzyma się na LILO, który poprosi o swoje hasło. W tym momencie można spokojnie wyłączyć prąd. Jeżeli jednak zmienimy w pliku /etc/inittab wpis ca::ctrlaltdel:/sbin/shutdown -t1 -a -r -now na inny: ca::ctrlaltdel:/sbin/halt -p , to skrót klawiszowy CTRL ALT DELETE doprowadzi do zatrzymania, a nie restartu systemu (zgodnie z logiką działania zlecenia halt z opcją -p czyli power-zasilanie).
  
  Uwaga: wiele dystrybucji Linuksa ma aktywną opcję automatycznego włączania okienek. Wówczas wciśnięcie skrótu klawiszowego CTRL ALT BACKSPACE jedynie zrestartuje, a nie wyłączy okienka. Wówczas, aby zadziałał skrót klawiszowy CTRL ALT DELETE (zgodnie z ustawieniem z pliku /etc/inittab) wystarczy jedynie uruchomić drugą powłokę tekstową wciskając CTRL ALT F2 (lub F3, F4, F5, F6) i tam wcisnąć CTRL ALT DELETE.

 

Jeżeli wypaliłeś niebootującą płytkę CD (instalkę systemu Linux), to musisz awaryjnie wykonać bootującą dyskietkę. Uruchom więc komputer z dowolnym systemem operacyjnym np. Windows lub Linuksem. Pod Windows wsadź płytkę instalacyjną CD nr 1 Linuksa Mandrake i poczekaj, aż uruchomi się ładny, niebieski panel powitalny. Znajdziesz tam pkt. INSTALL MANDRAKE LINUX USING FLOPPY, czyli w wolnym tłumaczeniu: "Utwórz dyskietkę 1,44, z której odpalisz instalatora". Pojawi się panel do przenoszenia obrazów dyskietek. Uzyskasz go także odpalając bezpośrednio plik g:\dosutils\rawrite.exe (g:\ to przykładowy czytnik CD-ROM). Reszta to prościzna: WRITE -IMAGE FILE(...) -IMAGES- cdrom.img (jeżeli nie ma pliku cdrom.img, to może zadziała z boot.img). Masz bootującą dyskietkę. Włóż ją do flopka na komputerze z instalowanym Linuksem. Oczywiście nie zapomnij też umieścić w CD-ROM płytki CD nr 1 z instalką Linuksa Mandrake. W BIOSie narzuć bootowanie z dyskietki i restartuj komputer. Po zabootowaniu z dyskietki system zacznie się instalować z płytki CD nr 1.

Programik rawrite.exe (stona domowa uranus.it.swin.edu.au/~jn/) jest przeznaczony dla rodziny Windows. Niestety, na WinXP mogą być problemy. Wówczas pobierz z mojego archwum plik rawritexp.exe. Programik dostępny jest także na płytce CD załączonej do czasopisma CHIP 3/2005.

Pod Linuksem (najlepiej jako root) włóż czystą dyskietkę do flopka, skopiuj plik *.img do wybranego katalogu i z jego pozycji daj zlecenie:
dd if=nazwapliku.img of=/dev/fd0
Zwróć uwagę, że nie wystarczy zwykłe skopiowanie pliku *.img na dyskietkę - trzeba użyć zlecenia dd.

Uwaga: w nowych wersjach Mandrake (oraz Mandriva) płytka CD nr 2 także jest bootująca. Trzeba wówczas (w celu przeprowadzenia instalacji systemu) po zabootowaniu wyjąć CD nr 2 i włożyć CD nr 1.

Używaj do wypalania płytek CD dobrej klasy. Zdarzało mi się zmarnować wiele krążków, które "nie chciały chodzić" na jednym czytniku CD-ROM, a na innym działały prawidłowo.

Pamiętaj, że przed instalacją Linuksa, należy usunąć w BIOSie blokadę przed manipulowaniem na boot_rekordzie. Jak? Podczas startu komputera wciskaj klawisz DELETE. Następnie klawiszem ze strzałką podświetl BIOS FEATURES SETUP, Enter. Podświetl VIRUS WARNING i klawiszem + zmień na DISABLED, Enter. Wciśnij klawisz ESC i klawiszem ze strzałką podświetl SAVE AND EXIT SETUP, Enter, Y, Enter.

 

Aby zmusić Linuksa do wyłączania komputera po zamknięciu pracy należy uaktywnić ACPI (odpowiada za zaawansowane sterowanie energią) w BIOSie - jest prawdopodobnie tam, gdzie RTC alarm. Następnie poprzez Mandrake Control Center (zleceniem mcc) szukaj ACPI w opcjach startowych Linuksa. Jeżeli nie ma, to zainstaluj ten program (demon) ręcznie z płytki CD z instalką Mandrake. Nazwa instalowanego pakietu: acpid-1.0.3-1mdk (w Mandrake 10.1). Aby uniknąć konfliktu oprogramowania powinno się instalować albo APM (apmd), albo ACPI (acpid). Potem w Mandrake Control Center wybierasz: URUCHAMIANIE- PROGRAM ŁADUJĄCY-. Powinna tam znaleźć się opcja URUCHOM ACPI - należy ją zaznaczyć. W moim przypadku jest tylko ta jedna opcja, ale może się zdażyć, że pojawią się aż trzy opcje związane z konfiguracją ACPI - wówczas wybierz jedną. Restartuj komputer.

 

Gdy na jednym dysku chcesz zainstalować dwa systemy: Linux i Windows, to musisz podzielić dysk na kilka partycji z różnymi systemami plików. Najprościej jest to zrobić linuksowymi narzędziami np. fdisk, diskdrake. Niestety, formatując partycję FAT16, FAT32, NTFS linuksowymi narzędziami, możesz spotkać się z ciekawym problemem: pod Linuksem partycje będą widziane prawidłowo, natomiast pod Windows nie. Problem ten opisałem na stronie MONTOWANIE. Przeniosłem na nią artykuł, który pierwotnie był w tym miejscu.
Link wprowadziłem, by zachować zgodność adresowania stron ze starszymi wersjami witryny np. zarchiwizowanymi przez internautów.

 

Aby zmienić wygląd okienek KDE, pobierz ze strony http://www.kde-look.org jakieś wzory. Możesz np. zamienić wyglad Linuksa na WinXP (przydatne w pracy, gdy panie z biura z przerażeniem myślą o nowym systemie operacyjnym :) www.kde-look.org/content/show.php?content=1499

 

 

Rozpoznawanie IP odległego komputera na podstawie danych zawartych w otrzymanym e-mailu. Nie jest to, co prawda ściśle związane z Linuksem, ale ponieważ przydaje się w pracy administratora...

Czasami potrzebujemy znać adres IP kolesia, który wysłał do nas list. Edytujemy wówczas kod źródłowy (source) i w części nagłówkowej zobaczymy coś podobnego do poniższego tekstu:

Return-Path: <kajtek@wp.pl=""></kajtek>
Received: from mx.go2.pl (mx.go2.pl [212.126.20.5])
    by outbound SERVER; Mon, 02 Dec 2002 18:09:38 +0100
X-mf: first3.pl v0.5
Received: by mx.go2.pl (Postfix)
    id 6D33988538; Mon, 2 Dec 2002 18:09:38 +0100 (CET)
Delivered-To: mirek@go2.pl
Received: from smtp.wp.pl (ofree.wp-sa.pl [212.77.101.203])
    by mx.go2.pl (Postfix) with ESMTP id 25F3B8852B
    for <mirek@go2.pl=""> ; Mon, 2 Dec 2002 18:09:38 +0100 (CET)</mirek>
Received: (WP-SMTPD 4604 invoked from network); 2 Dec 2002 17:09:37 -0000
Received: from unknown (HELO apek) ([80.58.64.166])
Uwaga. Może też być coś takiego:
Received: from unknown (HELO 10.3.1.36) ([80.58.64.166])
    (envelope-sender <kajtek @wp.pl="">)</kajtek>
    by smtp1.free.wp-sa.pl (WP-SMTPD) with SMTP
     for <mirek @go2.pl="">; 2 Dec 2002 17:09:37 -0000</mirek>
Message-ID: <000e01c29a25$8ef53fe0$0a01010a@kali>
From: "killer" <kajtek @wp.pl=""></kajtek>
To: "Mirek Zablocki." <mirek @go2.pl=""></mirek>
Subject: zabije cie...
Date: Mon, 2 Dec 2002 18:09:21 +0100
MIME-Version: 1.0
Content-Type: multipart/alternative;
    boundary="----=_NextPart_000_000B_01C29A2D.F03360E0"
X-Priority: 3
X-MSMail-Priority: Normal
X-Mailer: Microsoft Outlook Express 6.00.2600.0000
X-MimeOLE: Produced By Microsoft MimeOLE V6.00.2600.0000
X-AntiVirus: skaner antywirusowy poczty Wirtualnej Polski S. A.
X-WP-ChangeAV: 0

I co my tutaj mamy? Całe mnóstwo informacji.
Patrząc od tekstu zaznaczonego na zielono, w górę:

• Subject: zabije cie... czyli temat maila,
• To: "Mirek Zablocki." czyli do kogo (do mnie :),
• From: "killer" czyli nazwa wysyłającego.
• Następnie podano numer ID nadany przez serwer wysyłajacego Message-ID: <0ea25cośtam@kali> . Nie ma sensu wyjaśniać co to jest Message-ID, powiem jedynie, że ten numer wiadomości jest nadawany przez serwer smtp.
• Mail został wysłany ze stacji lub routera nazywającego się apek o nr IP 80.58.64.166 . Uwaga. Podałem też inny zapis: Received: from unknown (HELO 10.3.1.36) ([80.58.64.166]) co oznacza, że list wysłano z wewnętrznej sieci, z klienta o nierutowalnym adresie 10.3.1.36, za pośrednictwem routera 80.58.64.166 .
• Kolejny wpis jest śladem po ruchu serwera smtp i dotyczy przesłania listu z serwera smtp.wp.pl (ofree.wp-sa.pl [212.77.101.203]) do mx.go2.pl listu na konto mirek@go2.pl
• Na samej górze możesz się dowiedzieć, że na go2.pl są co najmniej dwa serwery i między nimi nastąpiło przesłanie listu na konto mirek@go2.pl

Ciekawostką jest informacja o programie pocztowym: Microsoft Outlook Express 6.0 (stad wiemy, że "killer" używa Windows :) oraz że wysłał list 2.XII.2002. Jest jeszcze kilka innych danych jak np. notka o działaniu skanera antywirusowego na Wirtualnej Polsce, godzina wysłania listu (podano czas uniwersalny i obowiazujący w Polsce): 17.09; 18.09.

Uwaga: jeżeli koleś wysłał list poprzez przeglądarkę www (logując się w ten sposób na serwerze np. Wirtualnej Polski) to... sztuczka nie zadziała i zobaczysz adres serwera wp.pl (smtp.wp.pl)

Istnieją też serwery typu proxy (pośrednik), które mają za zadanie ukrywać prawdziwe dane klienta - wówczas taki koleś zostanie dla nas tajemniczym don Pedrem :-(

Wniosek nasuwa się jeden: chcąc ukryć namiary, nie należy wysyłać maila z programu pocztowego zainstalowanego na swoim komputerze. Można ewentualnie skorzystać z uprzejmości jakiegoś administratora, który udostępni się jako proxy (lub użyć wyhakowany serwer, co jest niezgodne z prawem i podlega ściganiu). Istnieją programy do wysyłania listów nie korzystające z serwera smtp. Ich "zaletą" jest to, że mogą wysłać duże ilości spamu bez umieszczania danych nadawcy. Oczywiście (jak się domyślasz) nie można na taki e-mail odpisać...

 

 

 

Inne przydatne sztuczki.

 

Instalacja sterowników skanera w linuxie została pięknie opisana na stronie: http://newbie.linux.pl mam ją w swoim archiwum (wersja z dnia 10.05.2004).

 

Uwaga: z powodu namnożenia się różnych złodziejskich witryn www, które kopiują moje strony i umieszczają je u siebie wraz z komercyjnymi reklamami (na których zarabiają) informuję, że wszelkie prawa są zastrzeżone.

Uwaga. Aby uniknąć zasysania całej witryny gorzow-wlkp.pl/linux za pomocą programów typu TeleportPro, WebCopier itd. informuję, że udostępniłem spakowaną wersję (w formacie RAR).